Multicasting jest kolejnym sposobem transmitowania danych strumieniowych od nadawcy do odbiorcy. W porównaniu do unicastu, pakiety z danymi adresowane są jednocześnie do całej grupy odbiorców, dzięki czemu wszyscy odbierają ten sam przekaz w tym samym momencie (rys. 2.3). Rozwiązanie takie powoduje, że eliminując zbędny dostęp do tych samych danych, spada zapotrzebowanie na przepustowość łącza internetowego po stronie serwera. Zmniejsza się również obciążenie serwerów. Multicasting efektywnie wykorzystuje łącze internetowe, niedopuszczając do nadmiernego obciążania sieci. Przykładowo dziesięciu odbiorców strumienia multimedialnego o przepływności 256kbit/s korzystających z transmisji multicastowej obciąża łącze serwera na poziomie 256kbit/s, a dla transmisji unicastowej wymagane byłoby aż 2560kbit/s. Multicasting jest idealnym rozwiązaniem do realizacji wieloosobowych telekonferencji lub transmisji multimedialnych w czasie rzeczywistym.
Rys. 2.3. Schemat połączenia multicastowego.
Na potrzeby multicastingu stworzona została specjalna klasa adresów, tzw. klasa D. Obejmuje ona zakres adresów IP z przedziału od 224.0.0.0 do 239.255.255.255. Adresy takie zarezerwowane są tylko i wyłącznie na transmisje multicastowe i żaden komputer nie może mieć adresu z tego przedziału. Adresy multicastowe nie odnoszą się poszczególnych komputerów, lecz identyfikują grupy komputerów uczestniczących w tej samej transmisji. Pakiety wysłane na adres z klasy D docierają do wszystkich komputerów, które dołączyły się do grupy o tym adresie (odbiorcy mogą w dowolnym momencie dołączać się i odłączać od adresów grupowych).
Pomimo wielu zalet, multicasting ma wiele ograniczeń w jego powszechnym stosowaniu. Warunkiem jest m.in. to, że routery i przełączniki zainstalowane pomiędzy serwerem i klientem muszą być przystosowane do obsługi adresów klasy D, czyli multicastowych. Problem ten może występować na przykład w starszych sieciach korporacyjnych. Istnieje jednak pewien sposób na obejście tego problemu, mianowicie stosuje się tzw. tunele. Specjalne oprogramowanie umieszcza pakiety multicastowe w zwykłych unicastowych. Tak zbudowane pakiety dostarczane są do miejsca w którym są rozpakowywane i dalej rozpowszechniane jako multicastowe.
