Możliwość strumieniowania plików w sieci pojawiła się dużo wcześniej niż pojawiły się dedykowane serwery wykorzystujące specjalne protokoły strumieniowe. Technologia taka została nazwana HTTP Streaming, czyli strumieniowe przekazywanie multimediów przy pomocy zwykłego serwera HTTP. Nazwa wzięła się z protokołu HTTP, który jest powszechnie używany do przesyłania grafiki i tekstu, a w tym przypadku również do strumieniowania multimediów. Technologia ta ma kilka zalet, ale również szereg poważnych wad, które dyskwalifikują ją w wielu zastosowaniach. Do zalet należy zaliczyć brak dodatkowych kosztów oraz technicznych wymagań na wykorzystanie specjalnych serwerów. Wystarczy zwykły serwer, na którym jest strona WWW oraz specjalny link do wideo lub pliku dźwiękowego. Wad tego rozwiązania jest znacznie więcej.
HTTP Streaming nie poleca się wszędzie tam, gdzie może być duże nasilenie ruchu, ponieważ jest mało wydajny. Protokół HTTP wykorzystywany do strumieniowania nie został zaprojektowany pod tym kontem, dlatego wprowadza kolejne ograniczenia. Niemożliwe jest wykrycie szybkości połączenia między serwerem i odbiorcą, a tym samym niemożna dostosować transmitowanego strumienia do chwilowych skoków prędkości pobierania. Konsekwencją tego jest konieczność umieszczenia na stronie kilku wersji tego samego materiału multimedialnego skompresowanego z różnymi szybkościami bitowymi np. od 64kb/s do 512kb/s. Byłby to ten sam materiał różniący się jakością obrazu i dźwięku. Rozwiązanie takie wymaga od użytkownika znajomości rodzaju swojego połączenia z Internetem i osiąganej średniej prędkości transmisji danych. Poza tym, po ustaleniu stałej prędkość transmisji, traci się możliwość odbioru strumienia lepszej jakości w momentach, gdy łącze użytkownika jest mniej obciążone.
Kolejną ważną wadą i ograniczeniem strumieniowania przy pomocy HTTP jest niemożność przeprowadzania transmisji na żywo. Dzieje się tak dlatego, że wszystkie materiały, które mają być strumieniowane muszą być wcześniejszej umieszczone na serwerze.
