W kolejkowaniu priorytetowym (rys. 3.4) tworzone są cztery kolejki o różnych priorytetach: wysokim, średnim, normalnym i niskim. Do każdego przybywającego pakietu przypisuje się odpowiednią klasę priorytetu. Klasa priorytetu może być zależna od szeregu czynników np. źródłowego adresu IP, wartości bitów Type of Service, numeru portu, interfejsu wejściowego, itp. Możliwe jest również uwzględnianie rodzaju protokołu i nadawanie wyższych priorytetów protokołom czasu rzeczywistego (RTP i RTCP). Priorytety ustalane są na podstawie odpowiednio zdefiniowanych reguł przez administratora sieci. Kolejki opróżniane są w kolejności od tej o najwyższym priorytecie, do tej o najniższym. Kolejka o niższym priorytecie obsługiwana jest dopiero, gdy kolejka o wyższym priorytecie będzie całkowicie opróżniona. Oznacza to, że jeśli jest dużo pakietów o wysokim priorytecie może dojść do dużych opóźnień w kolejkach o najniższych priorytetach. Pakiety należące do tej samej klasy priorytetu obsługiwane są metodą FIFO.
Rys. 3.4. Kolejkowanie priorytetowe PQ
(opracowanie na podstawie: CISCO Technical Update - Mechanizmy QoS w sieciach IP)
Kolejka o najwyższym priorytecie zapewnia bardzo efektywną obsługę, jednak przy pewnym nakładzie czasu w związku z klasyfikacją pakietów. Kolejkowanie priorytetowe bardzo dobrze sprawdza się do obsługi aplikacji wymagających absolutnego pierwszeństwa, nie zapewnia jednak możliwości dopasowania się do warunków panujących w sieci oraz zastosowania protokołu rezerwacji zasobów RSVP.
