Sucha analiza jakości materiału filmowego, dokonana przy pomocy specjalistycznego oprogramowania nie do końca może być adekwatna do subiektywnej oceny dokonanej przez oglądającego. Producenci odtwarzaczy przeznaczonych do konkretnej technologii strumieniowej implementują w nich różne mechanizmy polepszające jakość, dzięki którym efekt końcowy może być dużo lepszy, niż wynikałoby to z wcześniejszych wykresów. Najczęściej stosowanymi „polepszaczami” było usuwanie zjawiska blokowania, wyostrzanie, oraz dynamiczne usuwanie szumów obrazu. Wszystkie zrzuty ekranowe pochodzą z dedykowanych odtwarzaczy z włączonymi domyślnymi mechanizmami polepszającymi jakość obrazu
Pierwszym analizowanym filmem był „Foreman”. Największe różnice między badanymi technologiami pojawiły się pod koniec sekwencji, po szybkim kadrowaniu z opowiadającej osoby, na mury budynku. Przesuwanie obrazu odsłoniło wiele błędów generowanych przez słabsze kodeki, ponieważ zaczęło brakować im przepływności, żeby pokazać wszystkie szczegóły. Doskonale widać to przyglądając się murom budynku oraz drzewom w tle. Najlepsza jakość uzyskana została po kompresji VP7 (rys. 5.54) oraz x264, ponieważ zarówno mury, jak i tło zachowały dużą ilość szczegółów. Najgorzej poradziły sobie QuickTime oraz Flash. Przyglądając się rysunkowi 5.55 widać, że braki w kompresji niwelowane były przez rozmywanie. Niestety uzyskany efekt jest daleki od oczekiwań.
Rys. 5.54 Sekwencja Foreman, najlepsza jakość VP7
Rys. 5.55 Sekwencja Foreman, najgorsza jakość QuickTime
Kolejną badaną sekwencją był film „Mobile” (rys. 5.56). Charakteryzuje się on dużą ilością szczegółów, kontrastowych kolorów oraz dużą ilością poruszających się obiektów. Wszystko to powoduje, że poprawna kompresja, z małą ilością błędów, przy stosunkowo niskiej przepływności, wymaga bardzo zaawansowanych algorytmów.
Podobnie jak to było w przypadku poprzedniego filmu, również i teraz najlepszymi okazały się VP7 oraz x264, a najgorszymi QuickTime i Flash (rys. 5.57). Porównując klatki, najlepszą oraz najgorszą, widać znaczną utratę szczegółów w wyniku rozmycia obrazu. Film skompresowany kodekiem VP7 był bliski oryginałowi, choć też utracił trochę szczegółów. Z kolei jakość uzyskana po kompresji technologią QuickTime i Flash, przy przepływności wideo około 360kbit/s była całkowicie nieakceptowalna.
Rys. 5.56. Sekwencja Mobile, najlepsza jakość VP7
Rys. 5.57. Sekwencja Mobile, najgorsza jakość QuickTime
Ostatni badany film „News” (rys. 5.58, 5.59), ze względu na swój charakter, małą ilość zmian i szczegółów w obrazie okazał się najprostszy do kompresji. Wszystkie technologie dobrze poradziły sobie z kompresją. Nie dało się zaobserwować spadków jakości obrazu, które pojawiły się podczas analizy wykresów. Różnice w jakości pomiędzy najlepszą, a najgorszą były praktycznie pomijalne.
Rys. 5.58. Sekwencja News, najlepsza jakość x264
Rys. 5.59. Sekwencja News, najgorsza jakość Flash
